ANNELER GÜNÜ’NÜN TARİHÇESİ,ANLAM VE ÖNEMİ



Pekçok yabancı ülkede olduğu gibi, yurdumuzda da her yıl mayıs ayının 2. pazar günü “Anneler Günü olarak kutlanır. Bugün toplantılar yapılarak annelik üzerinde konuşmalar yapılır. Şiirler okunur. Anne ve çocuk ilişkileri üzerinde konferanslar  verilir. Böylece anneliğin önemi ve anne sevgisi herkese bir defa daha hatırlatılır. Açıklamalar yapılarak herkes bu konuda aydınlatılır. 

Atalarımız, “Anaya borç ödenmez!” demişlerdir. Çünkü doğduğumuz günden itibaren bize en büyük emeği veren, en sıcak ilgiyi gösteren annelerimizdir. Anneler karşılık beklemeden veren insanlardır. Onlar kalplerini, sağlıklarını, bütün zamanlarını çocuklarına verirler. Çoğu zaman  uyku nedir, eğlence nedir bilmezler. Zevk  ve rahatlarını hiçbir zaman çocuklarından önde düşünmezler. Çocuklarıyla ağlar,çocuklarıyla gülerler. Bir anne, yavrusu için yemez, yedirir, giymez giydirir, varı yoğu yavrusu içindir. Bizler için her  fedâkârlığa katlanan annelerimize karşı ne yapsak azdır. Onların bize yaptıkları iyiliklere karşılık vermeye kalksak,

bu iyiliklerin  altından kalkmak pek de kolay olmaz. Onun için annelerimize karşı borcumuz

sonsuzdur.  

Anne, bir şefkat ve sevgi kaynağı, nesilleri topluma faydalı olma amacıyla yoğuran, dünyada baştacı olarak tanınmış bir varlıktır.

Bütün yoksulluklara ve çaresizliklere katlanıp, tehlikelere göğüs gerip,bizi büyüten,yetiştiren,adam eden,millete faydalı bir evlat olmamız için çırpınan yüce bir varlıktır annelerimiz…

Yılın bir gününü “Anneler Günü” olarak kutlanması, ilk defa Amerika’da başlamıştır. Tarihçesi  kısaca şöyledir.

 Anna  Jarvis,Ameria’nın FiledelfiyaEyaleti’nin küçük bir köyünde yaşlı annesiyle mutlu bir hayat süren genç bir kızdır. Bu genç kız annesini,her çocuğun annesini sevdiğinden daha fazla sevmektedir.  Zaten annesinden başka kimsesi de yoktur.

Ancak 1906 yılında  Jarvis’in annesi hastalandı. Bitkin ve yorgun düştü. Gün. geçtikçe

  eridi, zayıfladı.Jarvis, çırpındı durdu. Fakat annesi yakalandığı hastalıktan kurtarılamadı. 1906 yılının 9 Mayıs günü annesi öldü. Genç kız ansızın gelen bu ölüme bir türlü inanamıyordu. Artık dünyası bir zindan olmuştu. Biricik annesi dünyada olmadıktan sonra artık Jarvis’in yaşamasına ne gerek vardı? Böyle kötümser ve isyankar bir hale gelen Jarvis, yemeden içmeden kesiliyor. Evin bir odasına kapanarak günlerce gözyaşı döküyor, çırpınıyor, başını duvardan duvara vuruyordu. “Anne anne beni kimlere bıraktın!” diye durmadan göz yaşı döküyordu. Çektiği acıdan ve gıdasızlıktan tanınmayacak  hale gelmişti Onu teselli eden tek şey, her sabah annesinin mezarını ziyaret etmekti. Kırlardan topladığı çiçekleri mezara sermekti. Mezarın üzerine  saatlerce kapanıyordu.

Bu durum günlerce devam etti. jarvls, bir. sabah yine elinde çiçekler/e, dalgın, bitkin, kendinden geçmiş bir halde mezarlığa ğiderken önüne, köyün çok sevdiği, saydığı öğretmeni çıktı. jarvis’i yolun kenarına çekti. Bir, taşın üzerine oturttu:

“- Bu halin ne kızım! Herkes ölecek. Hepimiz öleceğiz: Ölenle ölünmez ki.Bak ne hale gelmişsin. Hayata küsmekle değil,hayata bağlanmakla, hayatı sevmekle   annene olan sevgi ve bağlılığını ispat etmelisin.” diyor.  

Öğretmenin bu sözleri genç kızı yeni baştan coşturmaya yetiyor. Tekrar hüngür hüngür ağlamaya başlıyor. Jarvis, öğretmenine annesinin kendi varlığında ne büyük bir dünya olduğunu anlatıyor. Onsuzluğun keder ve acılarını sayıp dökmekle içini boşaltıyor ve ferahlıyor. Annesizliğin, kendisini ölüme iten korkunç yalnızlığın, genç kız tarafından dışarı vurulması ,Jarvis’i  günlerce  boğan, his ve ümitsizlik uçurumuna yuvarlanmaktan kurtarıyor

Öğretmen; hayata küsmenin, bu isyan hareketinin Allah’a karşı gelmek olduğunıı hatırlattı. Eğer annesinin ruhunu memnun etmek istiyorsa, topluma faydalı bir varlık olmasını, göz yaşlarını dindirmesini, anne sevgisini dünyaya. yaymasını söylüyor. “isterse bir evlat, sevgisiyle, annesini öldükten sonra da yaşatabilir,” diyor. Ona ümit, yaşama istek ve aşkı veriyor. Genç kız da bundan sonra kendisine çeki düzen verme, hayata bağlanma annesini kendi varlığında yaşatma istek ve azmi doğmaya başlıyor.

Jarvis, anne sevgisini yaymak için derin düşüncelere dalıyor. Sonunda Jarvis’ kendi kafasında, kendi annesinin ölüm yıl dönümü olan 9 Mayıs’ı “Anneler Günü” olarak köy çocukları ile birlikte kutlayacaktır. Bugün herkes annesini anacak, çam sakızı çoban armağanı    da olsa,küçük bir şey ile  annesini hoşnut edecektir.Köy çocukları bu fikri hemen benimsiyorlar. 1907 yılının 9 Mayısı köyde bir bayram havası yaratıyor. Yaşayan annelere armağan, ölen annelere ise topluca mezar ziyaretleri yapılıyor, çiçeklerden  çelenkler örülerek mezarlarına konuyor.

Bu haber köyden köye yayılıyor. Bu güzel ve faydalı bayramı kadın toplulukları,gazeteler ele alıp destekliyorlar. Jarvis’ bütün kuruluşlar yardım oluyor. Böylece bu mutlu kuruluş bütün dünyaya duyuruluyor. Nihayet 1908  yılının  mayıs ayının 2 pazar günü Amerika’nın birçok eyaletinde kutlanıyor. Resmi olarak ilk defa Teksas Eyaleti anneler gününü kabul ediyor. Hatta Teksas valisi hapishanede yatan birçok tutukluyu bugünün şerefine affederek anne- lerinin yanına yolluyor. 1911 yılında Amerikan Senatosu bütün eyaletlerde kutlanmak üzere  her yıl mayıs ayının 2. pazar gününü “Anneler Günü” olarak ilân ediyor. Böylece “Anneler Günü” doğup dünyaya  yayılmış oluyor.

 Yurdumuzda ilk defa 1955 yılında “Anneler Günü” kutlanmaya başlanmıştır. O yıl Türk Kadınlar Birliği Genel Merkezinin  isteği ve İçjşleri Bakanlığı’nın desteği ile mayıs ayının 2. pazar günü yurdumuzda “Anneler Günü” olarak kabul edilmiştir. 1955 yılından bu yana Anneler Günü yıldan yıla daha fazla  gelişerek ve yerleşerek kutlanmaktadır.  İşte sevgili çocuklar, dünyada ve bizde “Anneler Gününün “doğuşunun  kısaca hikayesi böyle.. 

Şu hususu unutmamak gerekir ki, ‘Türk milleti olarak anneye verdiğimiz değer, anneye gösterdiğimiz sevgi, anneler gününün doğmasında sonra olmamıştır. Millet olarak yerimizi aldığımız günden bugüne kadar, bu kutsal varlığa saygımız, sevgimiz devam etmiştir ve devam edecektir.Bunun örneklerini gurbet mektuplarının  satırlarında, şiirlerin mısralarında,

 Şarkılarda,türkülerde,nağmelerde görmek mümkündür.  Milletçe anneye gösterdiğimiz sevginin, saygının sembolünü, derelere akan sulara, verdiğimiz adlarla  görmek, serinlemek hiç de zor değildir. İşte üzerinde doğup büyüdüğümüz,  deniz havasını teneffüs ettiğimiz,kırlarında koşup  oynadığımız, bu  güzel  toprakların, genel bir ifadeyle aziz yurdumuzun bir adı da anayurt, Anadolu değil midir?  “Ana gibi yar olmaz” demiş atalarımız. Onları hiçbir zaman kırmamalıyız incitmemeliyiz.. Onların bizler  için her düşündükleri iyiliğimizedir, yükselmemizedir. Bir çift tatlı söz, güler yüz yeter onlar için. Bütün çektikleri çileleri, acıları, sıkıntıları siler geçerler. Analar bunu bekler. Annenin  emeği hiçbir şeyle ödenmez. Ne  isteyeceksek  ondan isteriz. Ne zaman başımız darda kalsa,ne zaman  başımıza kötü bir şey gelse  anamıza koşarız. Ana yüreği kocaman oluyor. Şefkat dolu oluyor. Acılarımıza su serpecek kadar dolu oluyor.  İşte  her yıl kutlanan Anneler Gününde annelerimizi bir kere daha hatırlamak, gönüllerini almak, onlara armağan almak, sevmek, saymak ne güzel bir mutluluk.. Aslında sadece bugün değil her zaman aynı duygularla sevmeliyiz annelerimizi.  Onların hakkını ödeyemezsek bile birazcık olsun sevindirmiş oluruz onları.  

Anneler Günü, annelerimize kutlu ve mutlu  olsun.

                                                                                                 MAHMUT BAĞCI

___________________________________________________________________________

KAYNAKLAR:Yazarın, “MİLLİ GÜNLER,MİLLİ BAYRAMLAR BELİRLİ GÜNLER VE    HAFTALAR “ adlı kitabından alınmıştır.                            (www.performansodevi.com)